چاکایا بوکر

  چاکایا بوکر(Chakaia Booker)  متولد 1953 نیوجرسی است که به دلیل خلق آثار و مجسمه های انتزاعی و بیرون از گالری شهرت دارد. بوکر در کنار هنر، رشته جامعه شناسی نیز خوانده است، که بی تاثیر بر افکار و ایده های خلق آثار وی  نبوده است. چاکایا بوکر در اوایل دهه 1990 دست به خلق

کریس اوفیلی

کریس اوفیلی Chris Ofili در سال 1968 در منچستر به دنیا آمد. او در کالج تامساید[1] و سپس در مدرسه هنر چلسی[2] و کالج سلطنتی هنر[3] لندن تحصیل کرد. در جوانی بسیار موفق بود، تنها در 30 سالگی اولین هنرمند سیاه پوستی بود که جایزه معتبر ترنر را برد. در 2003 در ونیز نماینده بریتانیا

ژان باتیست سیمئون شاردن -قسمت دوم و پایانی

دنی دیدرو در بررسی و نقد سالن 1763 نقاشی‌های طبیعت‌بیجان ژان باتیست شاردن و طبیعت‌گرایی در نقاشی را با عبارات زیر ستوده بود: «نقاشی‌های کوچک بسیاری در سالن از کارهای شاردن به نمایش گذاشته شده‌اند که تقریبا در همگی آنها چند میوه و قاشق و چنگال برای غذاخوری مجسم شده‌اند. این خود طبیعت است. اشیا

ماریو شیفانو، اندی وارهول ایتالیا

ماریو شیفانو نقاش خودآموخته که بیشتر به خاطر کلاژهای پست‌مدرن با ترکیب تصاویر تبلیغاتی، کاغذهای بسته‌بندی شناخته‌شده‌است، در 20 سپتامبر 1934 در حمص (الخمس) لیبی به دنیا آمد و در جوانی به همراه خانواده به ایتالیا مهاجرت کرد زیرا که لیبی در آن زمان جز مستعمرات ایتالیا بود. وی پس از رها کردن تحصیلات، به عنوان دستیار پدرش، باستان‌شناس و مرمتگر در موزه ویلا جولیا اتروسک فعالیت کرد. وی در ابتدا آثاری به سبک غیر آکادمیک و غیر رسمی خلق کرد که در اولین نمایشگاه انفرادی خود در در رم به نمایش گذاشت.
از او به عنوان اندی وارهول ایتالیا یاد می‌شود، چرا که رم در دهه 1960 تحت تاثیر مانیفست‌های هنرمندان پاپ در آمریکا بود. هنرمندان جوان در ایتالیا رویکردی رادیکال، لحنی تحریک آمیز و مطلق گرایانه، وابسته به سنت قدرتمند و غالب با روشی بی‌قاعده و شخصی اتخاذ کردند.

اویویند فالستروم هنرمند گمنام

اویویند فالستروم، نقاش، فیلمساز، مستند ساز پرکار متولد 1928 در سائوپائولو[2] برزیل. آغاز دهه 1930، دهه ای که مسلک های اشتراکی همچون ناسیونالیسم نژادی، سوسیالیسم انقلابی[3] و برنامه ریزی دولتی در غرب گسترش یافت. او تا سال 1939 در برزیل زندگی کرد. در سن 10 سالگی به سوئد سفر کرد تا تابستان را در کنار خانواده سپری کند. شروع جنگ جهانی[4] دوم باعث شد فالستروم نتواند به برزیل برگردد و تا پایان جنگ در این کشور ماند. در این دوره، فالستروم به دلیل درخواست دولت برای خدمت سربازی، تابعیت سوئدی را پذیرفت. پس از جنگ جهانی دوم، تحصیلات عالی خود را در دانشگاه استکهلم در سال 1952 آغاز کرد، سپس سفر به اروپا، برگزاری تئاتر و شعر،  ترجمه و روزنامه نگاری برای مطبوعات سوئد و سپس نویسندگی وفعالیت در حوزه نقد آغاز شد.

ژرژ روئو و فوویسم – قسمت چهارم و پایانی

بین جنگ جهانی اول و دوم، چند سالی از نقاشی دور ماند. آمبروا وولار یگانه دلال آثار روئو بین سال های 1917 تا زمان مرگ وولار یعنی 1939 بود. در ازای کارگاه و دستمزد،  ژرژ روئو دست به خلق آثار گرافیک و چاپ دستی زد. سیاه قلم های تیزابی و باسمه های آبرنگ که مضمون آنها درد و رنج و وحشت ناشی از جنگ و امید و نجات بودند و در کنار آنها به صورت محدود نقاشی های مذهبی ادامه داشت.

ژرژ روئو و فوویسم – قسمت سوم

در سال 1903 ژرژ روئو در کنار هنری ماتیس و هنرمندان دیگر در برپایی سالن پاییز نقش بسزایی داشت. برای خلق  نقاشی های سال های 1903 و 1904 اغلب از آبرنگ بهره جست، شاید همین روش سبب رهایی او از شیوه کیاروسکو و رنگمایه قهوه ای سال های کارگاه گوستاو مورو شد. آثار سال های بعد او نیز به همین شیوه آبرنگی نزدیک است؛ تأثیر رنگ سزان در رنگ های آبی و نارنجی قابل مشاهده است.

ژرژ روئو و فوویسم – قسمت دوم

ژرژ روئو، نقاش منزوی در سال 1871 در محله کارگرنشین پاریس در انبار خانه به دنیا آمد. آثار اولیه روئو اساسا جنبه کارآموزی و کارگاهی داشته که شدت احساسات مذهبی او را نشان می دهند. در این آثار استفاده از رنگ های شاد و تابناک فوویستی مشهود است.

بررسی وقایع تاریخی در آثار تئودور ژریکو – قسمت پنجم و پایانی

یکی از صحنه‌هایی که ژریکو به نمایش می‌گذارد و در موزه لوور نگه‌داری می‌شود با نام گشودن درب‌های تفتیش عقاید اسپانیا که قطع به یقین جز آخرین آثار ژریکو است؛ طرح اولیه‌ای ناتمام برای تابلویی که هرگز شروع نشد. این طرح گواهی است بر تعهد ژریکو به سیاست لیبرال در اواخر عمر.